Andreia Tavares de Sousa

Bu fonti

Dexa-m bebi na bu fonti

La rubera di Fontoti

Es boka di noti

Bebi korkoti fonti

Ku nha kaimai

Sima tenpu di mamai

Subi laxidu ti sai txaba

Ku lata na kabesa

Agu di pureza

N ta poi na poti

La kintai

N teni gana bebi na bu fonti

Pa N xinti forsa di naturezaValor di si rikeza
adimira si buniteza

Baxu di lua ku strela

N kre bebi

Pe sakedu firmi

Abri brasu na bentu

Da un gritu ki ta obidu la kel otu len

N kre kai na es mar doxi

Pa N murgudja na si kor kristalina

Morabeza di nha ilha

Inspirason di puezia

N kre mata sedi

Na es kabu-Verdi

Sirkuladu di osianu

As ves azul aves verdi

Sina di speransa ku fe

Dexa-m bebi na es fontii mata es interminavel salus.

Ilha solitaria

Sou uma ilha solitária

Perdida no meio do mar

Expulsada pelo vulção

Empurrada pelo vento

A culpa é da emigração,

que me deixou no beco da ilusão

A tristeza guiou o meu coração

para avenida da depressão

Sou uma estrela viajante

Exploradora de aventuras impossiveis

Em busca de palhas pr’o meu ninho,

Sozinha, como um a filha negada

A lua é testemunha desta vida

Sem sentido e sem alegria

Cansada de carregar as minhas penas

Ela secou os meus olhos com o seu sorriso

E me abraçou com tanto carinho

Sou o sol do inverno,

Mas, sem calor nem motivação

Escondido detrás da chuva

Com pensamento no horizonte

E cheio de arrependimentos, dia e noite

Porquê segui este destino cruel?

Caminho esse que não é o meu?

Porquê abandonei a minha terra, a morabeza?

E também a minha famílha, minha realeza?

Perguntas sem respostas…!

Desde criança aprendi

Que o sol renasce detrás de cada arco-íris

Espalhando esperança em cada canto

E aí o meu olhar pode admirar novas cores

Cores de céu pintado de amor.

Femme

Tu es si belle et si jolie

Tu es l’étoile de la nuit

Tu es la source de la vie

Au regard tendre de poésie

Femme

Tu es celle qui danse avec le vent et la pluie

Le jour et la nuit

Aux bras ouverts au milieu du vent

Au grand cœur comme l’océan

Femme

Ta peau douce caresse le soleil

Tu gravis de tes propres forces les montagnes

Tes yeux dans les vagues

Pleurent à chaudes larmes

Oh femme

Tu es un fleuve d’émotion

Avec ton sourire sage et innocent

Tu as un air serein et une pure bonté

Tu es la beauté céleste et divine.

Andreia Sofia Tavares de Sousa was born in Santa Catarina, on the island of Santiago, Cape Verde. A writer and poet, she is a committed advocate of the Cape Verdean language and pursued studies in Cape Verdean literature at NOVA University Lisbon.

She is the author of the poetry collections Poetas para o Ano II (Poets for Year II, 2019) and N kre ser pueta (I Want to Be a Poet, 2020). In 2025, she published her first novel, Nuninha.